Faslün Fi Mucizatil Bahire İlahi Sözleri

Rabbenâ yâ Rabbenâ yâ Rabbenâ,
Bizi Kur’ân’dan ayırma ihdinâ.

Ger inâyet ide ol Rabbü’l-enâm,
Mu’cizâtından diyem mu’ciz kelâm,
Söz benân ile diyem şakku’l-kamer,
Şehd ü sükkerden dahi şîrîn eser.

Hastalar sağ ola mevtâ dirile,
Göre a’mâlar u gamlılar güle,
Nutk ide sıdkına ahcâr u şecer,
Ver açma hem şehâdetden haber.

Mu’cizâtına anın yokdur idâd,
Söz öküş ger dine tâ yevme’t-tenâd,
Diyelim tâ kim denizden katresin,
Bilesin tâ kim zükâdan zerresin.

Âşık isen tâ ki arta iştiyâk,
Diyesin hem dembedem eyne’t-telâk,
Hazret-i Kur’ân’dır evvel mu’cize,
Dinle benden kim diyem anı size.

Lafz ü ma’nâda nihâyetdir nizâm,
Kadrini bildiler erbâb-ı kelâm,
Nâzil oldu çünkü ardu eble’î,
İmrü’l-Kays didi yâ ard eble’î.

Seb’asın kendi eliyle indirüp,
Terk-i evtân irdi gayretden durup.
Çünkü ta’na bulmadılar pes mecâl,
Ser-fürû’ itdi kamusu lâ-mahâl.

İns ü cinden evvelîn ü âhirîn,
Cem’ ola ger ‘âlimîn ü câhilîn.
Mislini ityâna kâdir olmaya,
Buna hasm olan cihânda gülmeye.

Buldu Kur’ân’dan şifâ nice marâz,
Hasta oldu lîk ehl-i i’tirâz.
Hükmüne baş eğmeyen bî-ser olur,
Bunu ta’zîm etmeyen ebter olur.

Anlayup yolunda baş koyan gedâ,
Oldular iki cihânda muktedâ.
Bilmeyen Kur’ân’ı oldular muhân,
Bu ayândır leyse muhtâcü’l-beyân.

Tâ kıyâmet bâkîdir bu mu’cize,
Lutf-ı Hakk’dır kim verilmişdir bize.
Rabbenâ yâ Rabbenâ yâ Rabbenâ,
Bizi Kur’ân’dan ayırma ihdinâ.