Faslün Fi Seyri Hazreti Resulillah İleş Şam İlahi Sözleri
Ol sa’âdetle Hadîce oldu vâr,
Rağbet itdi ol Habîb’e ol nigâr.
Pes kemâl-i akl ile buldu zuhûr,
Der Ebû Tâlib ana ey vech-i nûr.
Şâm’a gitmek üzeredir bir kâfile,
Pes bile ol gidelim hemrâh ile.
Kalbe açıklık virir seyr-i diyâr,
Siyyemâ vakt-i bahâr güftâr-ı yâr.
Pes ticâret niyyetine çıkdılar,
Şâm ili Busrâ önünde kondular.
Vâr idi çün anda bir râhib şehîr,
Olmuş idi ilm-i Tevrât’dan habîr.
Kesmiş idi halk-ı dünyâdan recâ,
Okumuşdu na’t-i Ahmed’den hecâ.
Hem terâvîh içre bulmuşdu nişân,
Kim geliser bunda ez-râh-ı fülân.
Hilyesin yazmıştı suhf-ı dilde ol,
Hürr iken olmuşdu ol sultâna kul.
Dîde-bân olmuş idi leyl ü nehâr,
Yolların gözlerdi dâim zâr zâr.
Dâimâ nâzır olup ağlardı ol,
Aşkı ile yüreğin dağlardı ol.
Geldi çün Busrâ’ya kondu kâfile,
Bildi resminden yüğürdü şevk ile.
Âşık idi ihtiyârı kalmadı,
Buldu mahbûbın karârı kalmadı.
Ahmed’i bildi katına vardı tîz,
Sürdü destin yüzüne sâhib-temîz.
Sordu hâlin seyyidin ikrâm ile,
Çok ri’âyet eyledi i’zâm ile.
Çünkü sarrâf idi bildi cevheri,
Bilse ol olmaz aceb ol serveri.
Didi budur rahmeten-lil-‘âlemîn,
Bu olısar hem şefîa’l-müznibîn.
Gözledim yolda buna taş u şecer,
Secde ider kim göremez bî-basar.
Hem görün işte bulutdur sâye-bân,
Bu-durur size risâletden nişân.
Sâyesi olmadığı vâzıh ayân,
Habîbullâh olacağına beyân.
Hem budur Tevrât ü İncîl’den haber,
Evvel âhir bu-durur hayrü’l-beşer.
Bu-durur hatmü’n-nübüvve bî-mirâ,
Müflih olmaz kim ki eder iftirâ.
Devlet oldur kim buna ensâr ola,
İzzet anın kim bununla yâr ola.
Dir Ebû Tâlib’e ey hayrü’l-fetâ,
Bunu dönder irmesin buna hatâ.
Şâm’a vardıkda bunu bilir Yahûd,
Korkaram mekr ide ol kavm-i cahûd.
Pes Ebû Bekr ile dönderdi geri,
Mekke’ye geldiler ol iki arı.
Çün irişdi ol yiğirmi beşine,
And içerdi cümle âlem başına.
Anı candan yeğ severdi hep Kureyş,
Ana kız vermek dilerdi hem Kureyş.
Ol sa’âdetle Hadîce oldu vâr,
Rağbet itdi ol Habîb’e ol nigâr.
Gönderüp âdem Hadîce Ahmed’e,
Didi alsın durmuşum ben hizmete.
Yoğ ise kendüde çokdur bende mâl,
Cümlesi yoluna olsun pây-mâl.
Âferin ol hâtunun idrâkine,
Âferin fehmine akl-ı pâkine.
Kim cemâdı virdi aldı böyle cân,
Kim edüpdür böyle ribh-i rûyigân.
Andan oldu ekser evlâd-ı Resûl,
Siyyemâ ol Fâtıma hayrü’l-betûl.
Andan oldu cümle sâdât-ı güzîn,
Devletine bahtına sad âferîn.
