Ey Gönül Bak Kainata İlahi Sözleri

Ey Sinân Ümmî nazar kıl olma tevhîdden cüdâ,
Pâdişâhlar pâdişâhı yeğ bilir ef’âlini.

Ey gönül bak kâinâta gör cihânın hâlini,
Âhir olmuşdur zamânın va’desi gözle bunu.
Zîrâ çok türlü alâmetler belirdi yer yerin,
Meşrik u mağrib arası giydi cehlin zulmunü.

Fakîrin hâlin sorarsan pür-şikâyet Tanrı’dan,
Hırs-ı nefsin iğvâsıyla şeytân almış sabrını.
Hubb-i dünyâ balçığıyla yapdı hayrın kapusun,
Şaplamışdır hırs u gaflet ağniyânın gönlünü.

Âlimin ilmin sorarsan şöyledir bahsi müdâm,
Ebced öğrense bir oğlan satmak ister ‘ilmini.
Hırs-ı dünyânın elinden bak mürîdin cengine,
Açmak isterler meşâyih perdesinden sırrını.

Pîrlerin gönlünde yokdur hergiz ölüm korkusu,
Sanki şol hûb zamândır gözler isen kavlini.
Ne hâtunlarda hayâ var ne kız oğlanda edeb,
Ne yiğitlerde kemâlât var göreler fi’lini.

Mescidin kapularına yapdı evler ankebût,
Çün cemâ’at yok imâmın te’sir etmezdir ünü.

Pâdişâhlar dürdü ‘adlin defterin yakdı oda,
Saçdılar beğler hâkimler halka zulmün odunu.
Zulm ü gafletden cihân uş tutuşup par par yanar,
Gussasından kimse bilmez kimsenin ahvâlini.

Ârif olan bildi İblîs çerisinin cengini,
Her kişinin üstüne kıldı havâle cehlini.
Fâ’il-i mutlakdır ol Hakk kün fe kân emrindedir,
Her ne isterse kılar ol kimse yığmaz hükmünü.

Lutf anındır kahr anındır derd anın dermân anın,
Lutf içün kıldı havâle kullarına kahrını.
Ey Sinân Ümmî nazar kıl olma tevhîdden cüdâ,
Pâdişâhlar pâdişâhı yeğ bilir ef’âlini.