Gel İmdi Mevtini İlahi Sözleri
İşâret eyleyüp işbu makâma,
Buyurdu nâzır ol hayrü’l-merâma.
Gel imdi mevtini yâd et hemîşe,
Nedâmet olmaya tâ sana pîşe.
Bulısardır bunun yâdıyla insân,
Bekâda rûh u reyhân hûr u rıdvân.
Yolum düş oldu kimyâ ma’denine,
Elin aç tâ sunam sana nümûne.
Bu mevtin zikri üç kısm oldu dinle,
Birin birin diyem hıfz edüp anla.
Birisi gâfilin zikridir anı,
Kaçan ansa yanar cisminde cânı.
Ki şehevâtından ayırır anı mevt,
Olur lezzât-ı dünyâ kendinden fevt.
Ayırır yâr u dildârından anı,
Çıkarır kasr-ı gülzârından anı.
Çü tıfl-ı nefsi fikr eyler fıtâmı,
Tahammül etmeyüp anlar garâmı.
Bu ma’nâdan düşer gönlüne haşyet,
Olur mevtine kârih zî-fazîhat.
Ne cürmün yâd ider ne seyyiâtı,
Ne tevbe fikr ider ne fâitâtı.
Bu nev’a zikr ile çün hubb-ı dünyâ,
Tenezzül bulmaya kalbinde kat’â.
Müfîd olmaz bunun gibi tezekkür,
Tefekkür ver Hudâyâ sen tefekkür.
İkinci tâibin zikridir anı,
Ayân idem sana andan nişânı.
Ki yâd itdikçe mevtin tâib-i şâb,
Dolar kalbine havf-ı Rabb-i Tevvâb.
Sebât üzre olur ol tevbesinde,
Azâbın görmeye tâ türbesinde.
Olur hem tâ’atinde cüst u çâlâk,
Ki ‘ukbâ mezra’ıdır sâha-i hâk.
Ki ferdâ ger girem zîr-i zemîne,
Bulurum anda a’mâlim defîne.
Bu zikrinden olur bunlar netâyic,
Netâyicdir olan aslü’l-havâyic.
Vasat hâlinde budur zikr-i makbûl,
Onu tahsîl idegör kalma mağlûl.
Üçüncü ârifin zikridir anı,
Beyân idem zuhûr ide nihânı.
Çü vuslat mev’ididir mevt-i ârif,
Bu ma’nâdan vefâdır fevt-i ârif.
Kaçan mevtin anar ferhân olur ol,
Ki ana tuhfedir şâdân olur ol.
Ana illet safâdır sıhhatinden,
Beşâretler duyar ol rıhletinden.
Bu yüzden gussasıdır ayn-ı şâdî,
Çü bulur nâ-murâdîde murâdı.
Esîr olmakdadır âzâdı anın,
Olur iflâs içinde zâdı anın.
Görenler cennet içinde meâbın,
Beden zindânının ister harâbın.
Kafesdir ten demâdem mürg-ı cânı,
Anı bozmak diler bulsa amânı.
Anınnçün İbn-i Hallâc ol derûnu,
Dir idi yâ sikâtî uktulûnî.
Ki mevtimden bulurum ben hayâtı,
Gerekmez pes hayât-ı seyyiâtî.
Çü dârımdır benim mirkât u mi’râc,
Yaraşır onda ola İbn-i Hallâc.
Bu ma’nâdan buyurdu Fahr-i Âlem,
Ne remz ider kulak tut zuhr-ı âlem.
İşâret eyleyüp işbu makâma,
Buyurdu nâzır ol hayrü’l-merâma.
