Ey Safayı Şişe İlahi Sözleri

Eşrakat min-küm ale’z-zulmâi envârü’l-hüdâ,
Halledet âsâru envârin behâ zâle’z-zulâm.

Ey safâ-yi şîşe-i cevlâni-i firûze-fâm,
Ma’den-i yâkût-i sahbâ gül-bün-i gül-berg-i câm,
Gonce-i gül-zâr-i hikmet hokka-i şehd-i gınâ,
Dürc-i dürr-i ma’rifet mi’yâr-i idrâk-i tamâm.

Perde-dâr-i duhter-i rez dâye-i bintü’l-’ineb,
Mahrem-i sultân-i mey matbû’-i ebnâ-yi kirâm.
Perde-dâr-i duhter-i rez dâye-i bintü’l-’ineb,
Mahrem-i sultân-i mey matbû’-i ebnâ-yi kirâm.

El tutup düşmüşleri bir bir ayağa durgurup,
Sarf eden varın gönüller açmağa her subh u şâm.
Nâzenin dil-ber kimi ahbâba kanlar yutturan,
Derd ilen âşık kimi kanlar döken gözden müdâm.

Veh ne cevhersin ki bilmez hiç kim hâsiyetin,
Acz evsâfındadır taksîre kâbil akl-i tâm,
Geh gelip kahkah ter eylersin dimağın meclisin,
Geh eğilip halka özr ile kılarsın ihtirâm.

Ne du’âdır bilmezem kulkul deyip zikr ettiğin,
K’ol du’ânın hurmetin vâcib biliptir hâs u âm.
Akl alırsın can bağışlarsın kemâl-i sihr ile,
Dîv salarsın şîşeye odu kılarsın suya râm.

Gâh durmak geh eğilmek geh ayağa düşmeğin,
Zâhir eyler geh rükû’ü geh sücud ü geh kıyâm.
Bir riyâyî zâhide benzer birûnun kim ola,
Taşrası takvâ ile zibâ içi dolu harâm.

Yok yok etvârın münezzehdir riyâdan şüphesiz,
Sende müzmerdir havâs-i şerbet-i yuhyi’l-izâm,
Kılmasınlar ta’ne ger mey-hâneler seyr eylesen,
Sofî-i sâfi-derûnsun zâ’ir-i eytü’l-harâm.

El-emânet ey çerâğ-i ehl-i kadr ü i’tibâr,
El-mürüvvet ey nizâm-i ehl-i izz ü ihtişâm,
Çün safâ-yi niyyetin tevfîk-i hüsn-i sîretin,
Kıldı kurb ile seni Beg hidmetinde şâd-kâm.

Umduğun ser-menzil-i maksûduna bastın kadem,
Kimse mahrûm olmayan der-gâhda tuttun makâm,
Hâtırından çıkmasın mahrûm olan üftâdeler,
Hakk için yâdında tut ger düşse takrîb-i kelâm.

Arza kıl benden du’â ol ma’den-i insâfa kim,
Feyz-i adliyle perişan mülk tapmışdır nizâm,
Hâris-i ma’müre-i Bağdâd kutb-i ehl-i Rûm,
Hâmi-i mülk-i Hamâ müstahfiz-i ser-hadd-i Şâm.

Veys Beg Hazretleri hur-şîd-i evc-i iktidâr,
Şehr-yâr-i nik-rây ü nik-baht ü nik-nâm,
Emr-i ikbâlin müretteb kılmağa olmuş ana,
Şâm bir hindî kenizek subh bir Rûmî gulâm.

Ol biri tezyîn-i halvet-gâhına ikdâm edip,
Bu biri tertib-i eyvânına eyler ihtimâm,
Câma kılmış Cem sifârişler ki yetgeç bezmine,
Öp elin ihlâsını arz et yetir benden selâm.

Bâdeye Cemşid emânet yüklemiş kim Tanrı çün,
Göricek düş ayağına vü yetir benden peyâm,
Ey hırâman serv kim tâ devre gelmiştir kadeh,
Görmeyiptir sen kimi bir turfa serv-i hoş-hirâm.

Sâgar-i hulkun nesîminde musaffâdır dimâğ,
Bâde-i lûtfun şemîminden mu’attardır dimağ,
Handa kim girdiyse düşmen kâm çıktı câm-i mey,
Şükr-li’llâh kim senin bezminde oldu dost kâm.

Özgeler devrinde çok kan yutturup bin sâgara,
Devr-i zâlim vermeyip tergîb olan bezme devâm.
Devlet-i câvid imdâdiyle fırsattır bu gün,
Sâgar isti’câl edip devrândan alsa intikâm.

Ser-verâ fâriğ değil senden Fuzûlî bir zamân,
İnnehu müsted’î istibkâüküm beyne’l-enâm,
Eşrakat min-küm ale’z-zulmâi envârü’l-hüdâ,
Halledet âsâru envârin behâ zâle’z-zulâm.