Er Rahil İlahi Sözleri

Ey Kerîm ü zü’l-Celâl ü zü’l-Cemâl,
Kamumuza rûzî kıl sabr-ı cemîl.

Er-rahîl ey sâlik-i râhe’r-rahîl,
Kim gönüldü kârubân gitdi delîl.
Hey ne gâfil fâriğ uyursun uyan,
Hâzır ol kim gün kısadır yol tavîl.

Merkebin aksak u yazığın kesîr,
Menzilin uzak u azığın kalîl.
Bir kıla kılma nazar kalma girü,
Yoksa baġlar yolunu ol bir kıl.

Yükünü yeynildigör ey yol eri,
Kim Mesîh’e iğnesi oldu sakîl.
Kâl ile kalma vü kâlden hâle geç,
Niçe bir bu kuru bahs u kâl u kıyl.

Aşkı duyanlar olur dâim azîz,
Hırsa uyanlar olur hôr u hacîl.
Niçe bu hırs u hased buhl u tama,
Rızkına çün Râzık olmuşdur kefîl.

Şimdiye dek n’eyledüñ fikr it ki uş,
Geçdi bunca gün ü hafta ay u yıl.
Kendü aybın an u ağla zînhâr,
Ayruğun ‘aybına bakup gülmegil.

Kendözünden kimseyi hiç görme kem,
Yirüben yiyrinci olma sev sevil.
Hilm ile Âdem mükerrem oldu hem,
Kibr ile Şeytân merdûd u zelîl.

Gaflet ile fırsatı fevt eyleme,
Son peşîmân assı kılmaz tövbe kıl.
Derdmend ol kim tabîbi bulasın,
Hiç devâya irmez illâ kim ‘alîl.

Nakş u renge kalma ol nakkâşı sev,
Gözleme ak u kara sarı kızıl.
Buhl ile yutdu adû Kârûn’u yir,
Terk ile oldu hem İbrâhim halîl.

Mustafâ eydür ki girmez cennete,
Ne kadar kim zâhid olursa bahîl.
Fî sebîlillâh sebîl it mâlını,
Kim bulasın havz-ı kevser selsebîl.

Di semi’nâ ve ata’nâ Ahmed’e,
Her ne kim indirdi gökden Cebraîl.
Len tenâlü’l-birre hattâ tünfîkû,
Key işit kim ne buyurmışdur Celîl.

Ger dilersen iresin ihsâna sen,
Sevdiğinden Hakk içün gel terki kıl.
İki sevgi bir gönülde sığmaya,
İşbu söz key mu’teberdür belli bil.

Senliğinden geç ki ana iresin,
Hâlık istersen halâyıkdan kesil.
Dur Kemâl Ümmî tevekkül kıl Hakk’a,
Yola gir kim ol durur ni’me’l-vekîl.

Kârubândan kalma yüri leng leng,
Çün delîl oldu o şâh-ı Erdebil.
Değme ağız ne bilir söz tadını,
Ehl-i dil anlar neler söyler bu dil.

Her karınca vü sinek kursaġına,
Hîç sığa mı lokma-i arslan u fîl.
Ey Kerîm ü zü’l-Celâl ü zü’l-Cemâl,
Kamumuza rûzî kıl sabr-ı cemîl.